De beste wandelingen en hikes in Oost-Vlaanderen

Porta Arboreti; monumentale toegangspoort en voormalige duiventoren behorend en destijds toegang vormend voor het kasteeldomein van Ooidonk die zijn oorsprong vindt in de 14e eeuw.

Een Romaans wagenhuis, ook wel "Spijker" genoemd, was tot 1734 een opslagplaats voor graan dat langs de Leiehaven werd vervoerd. Vermoedelijk aanvankelijk eigendom van de Gentse patriciërsfamilie Utenhove; sinds het einde van de 13e eeuw behoorde het tot de Tafel van de Heilige Geest van de Sint-Niklaaskerk, die het verhuurde aan graanhandelaren. Vanaf de 16e eeuw huisvestte het de kantoren van de stapelheren, die toezicht hielden op de inning van de Gentse stapelrechten; vanaf 1750 als ontmoetingsplaats voor de Pijnders of graanontladers. De begane grond verviel in de 19e eeuw tot sloppenwijken; brandde af in 1896, maar de gevel bleef behouden. In 1903 gerestaureerd naar een ontwerp van architect August Van Assche. Momenteel wordt het nog steeds gebruikt door de stedelijke reinigingsdienst voor de opslag van containers. Licht naar voren gebogen gevel met zeven traveeën en drie bouwlagen, en een zadeldak (nokken loodrecht op de straat, leien), uit het vierde kwart van de 12e eeuw. Een brede, getrapte gevel met zes traveeën en een extra travee, bekroond met twee kantelen, volledig opgetrokken uit Doornikse kalksteen. Bron: https://inventaris.onroerenderfgoed.be/erfgoedobjecten/24758

Het Korenstapelhuis of Spijker is een gildehuis in de Belgische stad Gent aan de Graslei. Het is een gebouw uit de late 12e eeuw, gebouwd in romaanse stijl, en daarmee een van de oudste voorbeelden van romaanse burgerlijke architectuur in België en Nederland. Het is gebouwd uit Doornikse kalksteen. Het diende tot 1734 als Spijker (graanopslagplaats). Daarna deed het gebouw dienst als vergaderruimte voor de Pijnders (graanlossers). In de 19e eeuw raakte het gebouw in verval, totdat het in 1901–1902 werd gerestaureerd. Tegenwoordig is er een hamburgerrestaurant in gevestigd. Rechts van het Korenstapelhuis bevindt zich het Mauthaus. De linker zijgevel van het Tolhuisje is feitelijk de buitenmuur van het Korenstapelhuis.

Tussen Leie en Onderbergen ligt het Pand, een voormalig dominicanenklooster. Het is een indrukwekkend complex rond een voorplein en het oude kerkhof. Het voormalige Hospitaal (1201) kwam in handen van de Dominicanen, een orde die in steden predikte en zielen won, vandaar hun bijnaam 'predikers'. De Gentenaars lieten zich echter niet graag knechten en waren de preken beu. Dit klooster werd zo een van de eerste slachtoffers van de beeldenstorm. In de 16de eeuw zag de eerste theologische universiteit van Gent in dit klooster het levenslicht. Later, in de 19de eeuw, werd het gebouw een "huurhuis": bijna elke vierkante meter werd verhuurd aan studenten, kunstenaars en Gentse stammen. De bijnaam 'vlooienpaleis' dateert ook uit deze periode. Bron: https://visit.gent.be/nl/zien-doen/pand

Het Koninklijke Nederlandse Schouwburg is een theatergebouw in de Belgische stad Gent. Het theater bevindt zich aan de noordzijde van het Sint-Baafsplein, dat in 1897 is ontstaan door de sloop van oudere gebouwen die het zicht op de Sint-Bavokathedraal belemmerden. Het theater werd gebouwd tussen 1897 en 1899 op de plaats van de voormalige Regnessestraat. Het werd ontworpen in een eclectische stijl met overwegend renaissance-elementen door architect Edmond De Vigne.

In de tweede helft van de 9e eeuw was hier de Wijdenaard, de belangrijkste haven aan de Schelde. "Natur" had de betekenis van ligplaats en "breit" verwees naar de betekenis van de plaats. Hoewel sommigen beweren dat deze plaatsnaam verwijst naar Wijden of Groten Aard, meer specifiek naar het Sint-Janskerkhof, dat hier vroeger lag op de locatie van het Bisdomplein. De handel rond deze haven leidde tot een aanzienlijke groei van het oudste middeleeuwse stadscentrum. In de eeuwen daarna werd de handel verlegd naar het Castrum aan de Leie, waar een tweede Portus zich ontwikkelde. Door deze ontwikkeling verloor Wijdenaard zijn betekenis en kreeg de naam Wijngaard en de nabijgelegen brug logischerwijs Wijngaardbrug. Vroeger werden de wijnen die langs de Schelde werden aangevoerd, daar gelost en verkocht. Veel wijnverkopers woonden in de omgeving. In 1526 werd de bestaande houten brug vervangen door een stenen brug. Een tweede renovatie vond plaats in 1734 door bouwmeester David 't Kindt. In die tijd was deze brug nauwelijks 6 m breed. Toen de Beneden-Schelde in 1885 werd gedempt, werd de Wijngaardbrug over de volledige breedte van de Reep, dus 22 m, in metaal omgebouwd. Nieuwbouw in de loop van de 19e en het eerste kwart van de 20e eeuw met de bouw van grote complexen in diverse Neo-stijlen. In het westen gedomineerd door het neogotische Bisschoppelijk Paleis, in het zuiden door monumentale neoclassicistische gebouwen van de Nationale Bank en tenslotte door de empirekleurige gebouwen van de provinciale overheid. De gaslampen op de brug verdwenen in 1954, toen de openbare verlichting in gebruik werd genomen. Toen de Reep in 1960 werd gedempt, werd de brug binnen negen dagen afgebroken. De in 2012 voltooide sluis Scaldis (Scaldis = Schelde) aan de Oude Beestenmarkt, maakt het mogelijk dat de Boven-Schelde, komende van de Brabantdam, uitmondt in de nieuw uitgegraven Beneden-Schelde. Tussen het Bisdomplein en de Reep werd hiervoor de "Wijdenaardbrug" gebouwd, die eind maart 2007 werd voltooid en toen enkel nog toegankelijk was voor fietsers en voetgangers. Bron: https://gentdekuip.com/wijdenaardbrug/

Opvallend in de gevel is het grote boogveld, versierd met een veelkleurig mozaïek. Het allegorische tafereel stelt Apollo en de Muzen voor. In de nissen prijken de beelden van de belangrijkste Gentse rederijkerskamers van het einde van de 19de eeuw: de Fonteine, Sint Barbara, Sint Agneete en Maria ter Eere. Ze zijn van de hand van Louis Mast.

De Ketelvest is een artificiële gracht, gegraven begin 11e eeuw met schoppen ter verdediging van het handelscentrum van Gent. Het pad naast de Ketelvest duidde de grens aan tussen de heerlijkheid van St.-Pieters en stad Gent. Twee bewaarde grensstenen in de gevel van het St.-Barbaracollege en aan woning nr. 39 herinneren aan die periode. Deze waterloop verbindt de Leie aan de Ketelpoort-Kuipgat met de Schelde aan de Grote Huidevettershoek, eens de grens tussen het Duitse Keizerrijk en het Franse Koninkrijk.