De beste wielrenroutes rond Rampisham

Als je denkt dat je VvE streng is, probeer dan het Sint-Jansgasthuis. Opgericht in 1437, was het in feite een "woonzorg"-faciliteit uit de 15e eeuw voor de "dapperen en de gebrokenen". De regels? Absoluut middeleeuws. Je moest van "goed zedelijk gedrag" zijn, wat in 1437 voornamelijk betekende "gooit geen modder naar de abt". Het juweel binnenin is het Sherborne Missal, een boek zo chique dat je iPad op een steen lijkt. Tegenwoordig staat het als een prachtig Hamstone-tijdcapsule waar de geschiedenis dik is, de kapel klein is en de sfeer strikt "vroom chic" is.

Oorspronkelijk een Saksische kathedraal, is Sherborne Abbey een meesterwerk van loodrechte gotische architectuur van gouden steen. De faam berust op de waaiergewelven – waarschijnlijk de vroegste en meest spectaculaire in Engeland – die zich als delicaat stenen kant over het plafond verspreiden. De Abdij heeft branden (aangestoken in 1437 door een kibbelende abt en stadsbewoners), de opheffing van de kloosters en de tand des tijds doorstaan. Binnen vindt u de tombes van West-Saksische koningen en het verbluffende Great West Window. Het blijft een levende „lantaarn“ van Dorset, gloeiend met honingkleurige Hamstone en een stille, oude majesteit die de stad definieert.

Een lied dat – oorspronkelijk afkomstig uit de Amerikaanse gospeltraditie – de wereld rond is gegaan, past wonderwel bij dit godshuis, dat de parochie heeft toevertrouwd aan het patronaat „All Saints“. „Oh when the Saints go marching in, oh when the Saints go marching in, oh Lord, I want to be in that number, oh when the Saints go marching in.“ Door de decennia heen zijn er steeds nieuwe tekstversies ontstaan; een originele tekst is vanwege de vroege, uitsluitend mondelinge overlevering niet aantoonbaar. Veel artiesten hebben de gospelsong opgepakt en in hun eigen interpretatie uitgebracht, zoals bijvoorbeeld Bruce Springsteen met de Session Band tijdens een concert in Dublin: https://www.youtube.com/watch?v=i6eKkirEcgE

Gemini zei: Als je je in de glooiende heuvels van West Dorset bevindt, is de Church of St John the Baptist in Broadwindsor een klassieke, 'trage' dorpskerk die verrassend veel geschiedenis herbergt binnen haar stille stenen muren. Het is gelegen op een hoge plek midden in het hart van het dorp, uitkijkend over het plein alsof het al eeuwig de wacht houdt (wat, eerlijk gezegd, grotendeels het geval is). Hier is waarom het de moeite waard is om rond te dwalen: De schuilplaats van een koninklijke vluchteling De grootste claim to fame van het dorp is een riskant verstoppertje. Na de Slag bij Worcester in 1651 te hebben verloren, vluchtte koning Charles II voor zijn leven en bracht hier een nacht door in Broadwindsor. Terwijl de koning zich schuilhield in een nabijgelegen herberg (nu privéhuisjes), arriveerden parlementaire soldaten in het dorp om het te doorzoeken. De legende zegt dat hij alleen ontsnapte omdat een lokale vrouw in hetzelfde gebouw weeën kreeg, wat zo'n chaotische afleiding veroorzaakte dat de soldaten verder trokken zonder hem te vinden. Uiteindelijk ontsnapte hij naar Frankrijk, maar de kerk staat als een stille getuige van die gespannen nacht. De 'geestige' rector In de jaren 1630 werd de kerk geleid door Thomas Fuller, een man die werd omschreven als een van de eerste Engelse schrijvers die daadwerkelijk van zijn pen leefde. Hij stond bekend om zijn 'zwangere geest' en zei ooit: 'Naastenliefde begint thuis, maar zou daar niet moeten eindigen.' * Zelfs vandaag de dag is het dorp erg trots op hem—je vindt zijn citaten vaak gegraveerd in de lokale gemeenschapspub, The White Lion, net verderop in de straat. Wat te zoeken binnen De 'scheve' architectuur: De kerk heeft een mix van stijlen omdat ze in bijna 900 jaar is herbouwd en opgelapt. Je ziet zware, afgeronde Normandische bogen aan de ene kant van het schip en meer puntige 'vroeg-Engelse' aan de andere kant. Het geeft het interieur een ietwat mismatched, organisch gevoel. Het oude doopvont: Er is een vierkant doopvont gemaakt van Purbeck Marble dat dateert uit het begin van de 13e eeuw. Het wordt al acht eeuwen gebruikt om dorpskinderen te dopen. De klokken: De toren bevat een reeks van zes klokken. Sommige daarvan zijn 'pre-Reformatie', wat betekent dat ze al in die toren hangen sinds voordat Henry VIII zich afscheidde van Rome. De 'compromis'-klok: Als je er overdag bent, hoor je de klok luiden. Er was onlangs een lokaal debat over de vraag of hij 's nachts moest luiden; in een zeer 'Brits dorp'-achtige zet sloten ze een compromis—hij blijft nu stil van 21:00 uur tot 6:00 uur, zodat de buren kunnen slapen!

Ik maak altijd tijd om tijdens mijn wandelingen in dit gebied even langs te gaan, want het is er heerlijk rustgevend en vredig. Ik vind het heerlijk om gewoon even te zitten en me te verwonderen over het talent van de architectuur.

“Overzicht Erfgoedcategorie: Monumentaal gebouw Klasse: II Lijstvermeldingsnummer: 1345804 Datum eerste vermelding: 19-apr-1961 Lijstvermeldingsnaam: HELYAR ALMSHOUSES Wettelijk adres: HELYAR ALMSHOUSES, 1-12”

Gastvrij en goede versnaperingen.

Ma - gesloten Di-Do: 5-9 Vr - 12-2, 5-9 Za - 12-9 Zon - 12-5 Dinsdag tot en met zaterdag biedt hun dagelijks wisselende menu seizoensfavorieten en deelgerechten plus specials van hun rookoven, vuurkorf en pizzaoven. Op zondag bieden ze een traditioneel gebraad met vlees van lokale slagers met lichtere opties zoals salades en deelgerechten. Hun heerlijke desserts bevatten klassiekers zoals Dorset appeltaart en Eton Mess plus specials zoals hun gekarameliseerde appel pavlova met gebrande toffee saus. Ze werken met lokale leveranciers en roken al hun eigen vlees. Heeft een prachtig terras en biertuin.