Οι καλύτερες οικογενειακές πεζοπορίες Llandudno

Γνωστή τοπικά ως Ffynnon Rufeinig, η Ρωμαϊκή Κρήνη είναι μια αρχαία πηγή κρυμμένη στη νότια πλευρά ενός μονοπατιού στο ασβεστολιθικό ακρωτήριο. Ο Θρύλος & η Πραγματικότητα: Ενώ το όνομα υποδηλώνει ένα πολυσύχναστο μηχανικό κατόρθωμα από την ρωμαϊκή κατοχή — και η τοπική παράδοση κρατούσε εδώ και πολύ καιρό ότι οι Ρωμαίοι μεταλλωρύχοι χρησιμοποιούσαν τα νερά της για να πλύνουν κοντινό χαλκοφόρο μετάλλευμα — οι σύγχρονοι ιστορικοί τείνουν προς το ότι ήταν λίγη ευσεβής πόθου. Ωστόσο, ρωμαϊκά χάλκινα «κέικ» και τεχνουργήματα έχουν ανακαλυφθεί αλλού στο Orme, αποδεικνύοντας ότι σίγουρα δούλευαν τον ορυκτό πλούτο του ακρωτηρίου. Η Τοποθεσία Σήμερα: Αν και οι έντονες καλοκαιρινές ξηρασίες μπορούν μερικές φορές να αφήσουν τη λιθόστρωτη δεξαμενή στεγνή ή μειωμένη σε μια ταπεινή λακκούβα, η κρήνη έχει ανακατασκευαστεί προσεκτικά δίπλα στο μονοπάτι. Μια καθαρή πέτρινη πλάκα επισημαίνει το σημείο, καθιστώντας το ένα ατμοσφαιρικό κομμάτι ιστορικής λαογραφίας που θα συναντήσετε καθώς εξερευνάτε το αρχαίο τοπίο.

Σκαρφαλωμένο ψηλά στην δραματική άκρη του γκρεμού κατά μήκος του Marine Drive, το Rest and Be Thankful Café είναι η απόλυτη ανταμοιβή στη μέση της διαδρομής όταν εξερευνάτε το ακρωτήριο. Η Τοποθεσία: Βρίσκεται ακριβώς σε ένα από τα υψηλότερα σημεία του δρόμου με διόδια μήκους 4,5 μιλίων, προσφέρει εκπληκτική, ανεμπόδιστη θέα στην ανοιχτή έκταση της Ιρλανδικής Θάλασσας. Είναι ένα εξαιρετικό σημείο για να παρακολουθείτε το φως να αλλάζει πάνω από το νερό ή να απολαμβάνετε ένα φλογερό ηλιοβασίλεμα στην ακτή. Η Ατμόσφαιρα: Έχει μια υπέροχα φιλόξενη, ανεπιτήδευτη ατμόσφαιρα. Διάσημο για την φιλικότητά του προς τους σκύλους, είναι ένα καταφύγιο για περιπατητές, ποδηλάτες και οδηγούς, όπου μπορείτε να μπείτε με έναν λασπωμένο σκύλο ή με ανέμια μαλλιά χωρίς δεύτερη σκέψη. Το Μενού: Πιστό στην φύση του ως σημείο στάσης, σερβίρει χορταστικά γεύματα για να αντιμετωπίσετε το θαλασσινό αεράκι - σκεφτείτε αχνιστές κούπες ζεστής σοκολάτας, ζεστό τσάι, καφέδες και μια ποικιλία από παρηγορητικά γλυκά, κέικ και ελαφριά σνακ. Είτε έχετε ολοκληρώσει τον βρόχο με τα πόδια, με δύο τροχούς ή με αυτοκίνητο, το να μπείτε μέσα για ένα ρόφημα, κοιτάζοντας τις τεράστιες πτώσεις των γκρεμών, κάνει το όνομα να φαίνεται απόλυτα δικαιολογημένο.

Οι πανύψηλες, απότομες ασβεστολιθικές ακτές του Great Orme, που υψώνονται κατευθείαν από τα συντριπτόμενα κύματα, αποτελούν μια αριστοτεχνική επίδειξη ωμής, δραματικής γεωλογίας. Η Κάθετη Πτώση: Στεκόμενοι στην άκρη της κορυφής ή περπατώντας στα μονοπάτια της ακτής, το να κοιτάς κάτω είναι μια εμπειρία που προκαλεί ίλιγγο. Ο ωχρός, διαβρωμένος ασβεστόλιθος βυθίζεται εκατοντάδες πόδια κατευθείαν στην αφρισμένη Ιρλανδική Θάλασσα από κάτω. Γεωλογικά Στρώματα: Οι όψεις των ακτών είναι ένα εντυπωσιακό ανοιχτό βιβλίο της αρχαίας ιστορίας. Σχηματισμένοι από απολιθωμένους κοραλλιογενείς υφάλους εκατομμύρια χρόνια πριν, ο βράχος είναι χαραγμένος με οριζόντιες στρώσεις, ακανόνιστες σχισμές και τεράστιες κάθετες ρωγμές που σμιλεύτηκαν από τον ανελέητο άνεμο και την παλίρροια. Δράση Άγριας Ζωής: Τα ράφια και οι βράχοι δεν είναι απλώς γυμνός βράχος – σφύζουν από ζωή. Μπορείς να κοιτάς κάτω σε πολυσύχναστες αποικίες θαλάσσιων πτηνών όπως οι αλκές, οι φουλάροι και οι ραζόμπιλ που περιστρέφονται μπροστά στην πέτρινη όψη. Αν είσαι τυχερός, μπορεί ακόμη και να εντοπίσεις μια άφοβη αγέλη από τις διάσημες κασμιρικές κατσίκες του Great Orme να βρίσκουν αδιάφορα τον δρόμο τους πάνω σε φαινομενικά αδύνατα, κάθετα ράφια ακτών. Η Γωνία της Marine Drive: Η θέαση των ακτών από κάτω, στη Marine Drive, σου δίνει την αντίστροφη προοπτική. Κοιτάζοντας ευθεία προς τα πάνω, τα τεράστια λευκά τείχη υψώνονται πάνω σου σαν αρχαία τείχη κάστρου, λάμποντας λαμπρά ενάντια στο βαθύ μπλε του νερού και του ουρανού. Είτε χτυπιέται από το θαλασσινό ψέκασμα είτε πιάνει το χρυσό φως της ώρας, αυτές οι ακτές προσφέρουν μια ωμή, άγρια άκρη στην ακτή της Βόρειας Ουαλίας που απαιτεί μια σεβαστή ματιά πάνω από το χείλος.

Οι παράκτιες απόψεις από το Great Orme είναι πραγματικά παγκόσμιας κλάσης, περιβάλλοντας ένα τεράστιο ασβεστολιθικό ακρωτήριο που βυθίζεται δραματικά κατευθείαν στην Ιρλανδική Θάλασσα. Η Προοπτική του Marine Drive: Αγκαλιάζοντας τις άκρες των βράχων από ένα χαμηλότερο σημείο θέασης, ο δρόμος με διόδια μήκους 4,5 μιλίων σας φέρνει ακριβώς στην άκρη του νερού. Κοιτάζοντας κάτω, μπορείτε συχνά να εντοπίσετε γκρίζες φώκιες να λιάζονται στα βράχια ή θαλασσοπούλια—όπως γλαρόνια και αλκές—να φωλιάζουν μανιωδώς στα απότομα ασβεστολιθικά πεζούλια. Η Πόλη και οι Κόλποι: Από τα υψηλότερα μονοπάτια και την κορυφή, έχετε μια πανοραμική, αλτιμετρική θέα του μεγαλοπρεπούς βικτοριανού μισοφέγγαρου του Llandudno, του μακριού δακτύλου της προβλήτας που απλώνεται στο γαλάζιο, και της αντίθετης απαλής καμπύλης της West Shore. Απέναντι από τον κόλπο, η μικρότερη σιλουέτα του Little Orme καθρεφτίζει τη θέα σας. Οι Ευρύτεροι Ορίζοντες: Σε μια καθαρή μέρα, το πανόραμα εκρήγνυται προς τα έξω. Μπορείτε να ανιχνεύσετε τις επίπεδες, αμμώδεις εκτάσεις του Isle of Anglesey στα δυτικά, να ακολουθήσετε την ελικοειδή πράσινη σχισμή του Conwy Estuary, και να κοιτάξετε προς το εσωτερικό καθώς οι αιχμηρές, πανίσχυρες κορυφές του Snowdonia (Eryri) σχηματίζουν ένα δραματικό σκηνικό. Αν ο καιρός είναι εξαιρετικά καθαρός και διαυγής, μπορεί ακόμη και να διακρίνετε το αχνό περίγραμμα του Isle of Man ή της ακτής της Cumbria πολύ πέρα από το ανοιχτό νερό. Είτε πιάνετε τη λάμψη του ήλιου στα κύματα από ένα παγκάκι στην κορυφή του βράχου είτε παρακολουθείτε το σπρέι να χτυπά τη βάση των βράχων από κάτω, κάθε γωνία της ακτογραμμής του Orme προσφέρει κάτι αξέχαστο.

Στην προστατευμένη κοιλότητα ενός ανεμοδαρμένου ακρωτηρίου, η εκκλησία του Αγίου Tudno είναι ένα εξαιρετικά ατμοσφαιρικό σημείο που έδωσε το όνομα στην πόλη Llandudno. Οι ρίζες της ανάγονται στον 6ο αιώνα, όταν ο Κέλτης άγιος Tudno ίδρυσε εδώ ένα ταπεινό μοναστικό κελί. Ενώ τίποτα δεν σώζεται από την αρχική πρωτόγονη κατασκευή, το σημερινό κτίριο ενσωματώνει πέτρινους τοίχους που χρονολογούνται από τον 12ο αιώνα, με μεταγενέστερες μεσαιωνικές επεκτάσεις από τον 15ο αιώνα. Εγκαταλελειμμένη και χωρίς στέγη μετά από μια σφοδρή καταιγίδα το 1839, η εκκλησία αποκαταστάθηκε με αγάπη τη δεκαετία του 1850 και παραμένει ενεργός τόπος λατρείας που φιλοξενεί δημοφιλείς καλοκαιρινές υπαίθριες λειτουργίες. Η γύρω εκκλησιαστική αυλή – και το παρακείμενο δημοτικό νεκροταφείο που άνοιξε το 1903 – είναι διάσπαρτη με ξεθωριασμένες ταφόπλακες, περίτεχνους κελτικούς σταυρούς και τοπικά μνημεία. Τοποθετημένο απέναντι από την εκπληκτική θέα στη θάλασσα, είναι ένα βαθιά ειρηνικό καταφύγιο εμποτισμένο με αιώνες κληρονομιάς, που αντέχει στα στοιχεία της φύσης ψηλά πάνω από τη σύγχρονη ακτογραμμή από κάτω.

Ανεβαίνοντας αυτό το απότομο ασβεστολιθικό μονοπάτι, με τους πνεύμονες να καίνε, περνάω τα παλιά ορυχεία του Great Orme. Τρελό να σκέφτεσαι ότι αρχαίοι μεταλλωρύχοι έσκαβαν χαλκό εδώ πριν από τέσσερις χιλιάδες χρόνια με πέτρινα εργαλεία. Τώρα είμαι μόνο εγώ, ο άνεμος και η εκπληκτική θέα στον μπλε κόλπο από κάτω.

Αν ο παραλιακός δρόμος του Λαντίντνο είναι μια μεγάλη βικτωριανή σκηνή, το κιόσκι του Λαντίντνο είναι το λαμπερό, μουσικό επίκεντρό του. Μοιάζει με μια φανταχτερή γαλάζια και λευκή γαμήλια τούρτα που έπεσε στην παραλία, αυτή η εμβληματική κατασκευή είναι η καρδιά της «παραλιακής αλαζονείας» της πόλης από τα τέλη του 1800. Είναι το απόλυτο σημείο για να παρακολουθήσετε μια δωρεάν παράσταση. Ανάλογα με την ημέρα, μπορεί να ακούσετε μια εκρηκτική μπάντα χάλκινων πνευστών, μια γεμάτη ψυχή χορωδία ή ακόμα και ένα συγκρότημα που αποδίδει φόρο τιμής στη ροκ—όλα με το δραματικό σκηνικό του Γκρέιτ Ορμ και της Ιρλανδικής Θάλασσας. Είναι το είδος του μέρους όπου δεν μπορείτε παρά να χτυπήσετε τα δάχτυλά σας, ακόμα κι αν έχετε ένα παγωτό που λιώνει στο ένα χέρι και έναν αδίστακτο γλάρο να παρακολουθεί τις πατάτες σας με το άλλο. Είτε χορεύετε στον παραλιακό δρόμο είτε απλά απολαμβάνετε τη νοσταλγική ατμόσφαιρα από ένα κοντινό παγκάκι, είναι καθαρή, μαγική ατμόσφαιρα διακοπών παλιάς κοπής.

When Llandudno Town Band was formed in 1910, it was decided that a bandstand was needed on the promenade. The hoteliers were not happy to have the noise outside their hotels, so the council procured a mobile bandstand (top picture) on wheels. Nicknamed “The Juggernaut”, it could be dragged by horses to any part of the promenade, and the band could perform anywhere from the Happy Valley to Craig y Don. It was in disrepair by 1925 so the council built a permanent bandstand. It was inaugurated in 1926 and remains in use today.